Dünya, büyük siyasi çalkantıların, seçim maratonlarının ve iktidar hesaplarının gürültüsüyle sarsılırken; ekranların arka planına itilen, "sıcak gündem" listelerinden düşürülen bir coğrafyada insanlık her geçen gün biraz daha eriyor. Gazze… Adı anıldığında vicdanları sızlatan ama kameralar uzaklaştıkça unutulmaya terk edilen o küçük toprak parçası, bugün tarihin en ağır insanlık dramlarından birine sahne olmaya devam ediyor.
Savaşın en gürültülü günlerinde sokakları dolduran "tamtamlar" şimdi yerini derin, utanç verici bir sessizliğe bıraktı. Ne var ki sessizlik, acının dindiği anlamına gelmiyor. Aksine, kameralar gittiğinde kriz daha da derinleşiyor, açlık ve susuzluk görünmez birer cellat gibi insanları, özellikle de çocukları yavaş yavaş aramızdan alıyor.
Bölgede yaşanan trajedinin önlenmesi için masaya getirilen mekanizmalar, uluslararası anlaşmalar ve "garantörlük" iddiaları maalesef kağıt üstünde kaldı. Siyasi aktörlerin kendi iç politikalarındaki seçim hesapları, sandık endeksli koltuk kavgaları ve diplomatik oyalamalar, Gazze'deki masumların hayatından çok daha değerli görüldü.
Uluslararası toplumun büyük başkentlerinde sandık sonuçları tartışılırken, Gazze’de insanlar bir lokma ekmek, bir yudum temiz su bulabilmek için hâlâ ölüm kalım savaşı veriyor. Katil israilin temel altyapı projelerini, su ve kanalizasyon onarımlarını, kışa hazırlık malzemelerinin girişini politik ve stratejik gerekçelerle engellemesi, krizi kalıcı bir felakete dönüştürdü. Garantörlük mekanizmalarını işletmesi gerekenler ise diplomatik notalar ve geçiştirici açıklamalarla sorumluluktan kaçıyor.
Bugün Gazze nüfusunun büyük bir çoğunluğu, ellerinde kalan derme çatma çadırlarda, kışın şiddetli yağmurları ve sel şartlarıyla baş başa kalmış durumda. Bombalardan kaçıp sığındıkları derme çatma barınaklar sular altında kalırken, aileler çamurun ve soğuğun ortasında hayata tutunmaya çalışıyor. Ne barınacak güvenli bir yuvaları ne de çocuklarını ısıtabilecekleri bir battaniyeleri var.
Gündemden düşmek, acının hafiflemesi demek değildir; aksine yalnızlaşmak demektir. Dünya bu insanları unutmayı seçti çünkü unutmak, konforlu bir kalkan sunuyor. Oysa Gazze’de yaşananlar sadece bir coğrafyanın meselesi değil; küresel vicdanın ve uluslararası hukukun iflas belgesidir.
Savaş tamtamları sussa da o coğrafyada her gün insanlık onuru biraz daha ölüyor. Seçimler biter, siyasetçiler koltuklarına oturur, gündemler değişir; fakat açlıktan, susuzluktan ve çaresizlikten kaybedilen hayatlar geri gelmez.
Gazze’yi gündemin alt sıralarına iten bu küresel duyarsızlığa karşı ses çıkarmak, sadece orada yaşayan mazlumlara değil, kendi insanlığımıza karşı da borcumuzdur. Çünkü adaletin ve vicdanın olmadığı bir dünyada, unutulan her çığlık bir gün gelip herkesi boğar.